Cereus peruvianus 1977 (een nieuwe spruit)

Deze in het wild reusachtig groot wordende cactus vormt met zijn
fraaie doorns en slanke stam een mooi contrast in mijn woonkamer.
Een stek werd in 1977 meegenomen door mijn moeder tijdens een vakantie op Tenerife. Ik weet eigenlijk niet beter dan dat deze cactus zo'n beetje mijn hele leven al in onze familie aanwezig is geweest. Het kleine stekje is inmiddels uitgegroeid tot moederstam en zo nu en dan top ik de cactus wanneer deze te veel gaat overhellen. Binnen een mum van tijd verschijnt er dan weer een nieuwe spruit
(het is onverstelbaar hoe hard een cactus dan kan groeien). Zo ook de nieuwe generatie spruit op de foto. De vindplaats van deze cactus soort is geweest aan de voet van de vulkaan, Pico del Teide in 1977.

NEIN 11!

Verdwenen Stadsgezicht 's-Hertogenbosch

Dit is de Diepstraat, een verdwenen stukje stadsgezicht.
Na enig speurwerk in het stadsarchief van de gemeente 's-Hertogenbosch, heb ik ontdekt dat in dit specifieke stukje stad een verre verwant van mij geleefd moet hebben. Het straatje is nu weg omdat de meeste huizen onbewoonbaar verklaard werden en dus moesten wijken voor nieuwbouw. Zo te zien en volgens mij hadden de mensen het niet erg breed in dit deel van de stad. Op de achtergrond zie je de uit 1491 daterende toren van het Sint Antoniuskapel.

En zo ziet het er vandaag de dag uit.

Oscar Fedor, mijn goede vriend

Zijn gaan is
een komen
Zijn komen
een gaan

Hij houdt niet
van zitten
Hij blijft
liever staan

Zichzelf
en de wereld
een raadsel

Ridders aan de Maas

Er leefde een ridder in Vogelenzang,
al heel lang geleden, verschrikkelijk lang,
die draken versloeg voor een roos en een zoen,
zoals men dat nu nog maar zelden ziet doen.
Die dappere ridder van Vogelenzang!
Maar 's avonds in 't donker dan was hij zo bang!

Dan lag hij te beven tot kwart over zeven,
want altijd in 't donker dan hoorde hij leven!
En iedere nacht, om zijn angst kwijt te raken,
probeerde hij vrolijke rijmpjes te maken,
en telkens begon hij van voren af aan:
Wat heb ik vandaag voor heldhaftigs gedaan?
Vijf draken verslagen,
één jonkvrouw gered!
Waarom lig ik dan zo
te rillen in bed?

En prompt overdag, als de hemel ging klaren,
versloeg hij weer draken, of 't kevertjes waren,
die dappere ridder van Vogelenzang.
Maar 's avonds in 't donker dan werd hij weer bang.
Dan ging hij weer rijmen van voren af aan:
Wat heb ik vandaag voor plezierigs gedaan?
Mijn paard opgetuigd
en mijn helm ingevet,
mijn vrouw toegeknikt
toen ze thee heeft gezet.
Waarom lig ik dan zo
te trillen in bed?

Om één uur des nachts werd het meestal te bar!
Dan raakte die ridder totaal in de war!
Dan jankte hij zachtjes, bij ieder geluid
en lag maar te prevelen, stil voor zich uit:
Eén jonkvrouw verslagen,
vijf draken gered...
maar zeg ik het goed?
Nee, het lijkent wel pet!
Mijn vrouw afgetuigd
en mijn paard ingevet...
een draak toegeknikt toen hij thee had gezet...
Ik weet het niet meer en ik hoor weer geluid...
'k Ben bang in het donker!
Wie haalt me d'r uit?
Moederrrrr!


Annie M.G.

.....Rust Roest

De bak ijzer had ik meegenomen uit de schuur van mijn vader. Altijd handig, spijkers en schroeven, moertjes en bouten in overvloed. Een mooi plekje vond ik op zolder. Na een tijdje, ik zocht een schroefje ofzo, kwam ik erachter dat mijn lieve katten vriendjes erover heen gepiest hadden. Volkomen onbruikbaar geworden en vreselijk stinkend, heb ik, met het idee hem naar de stort te brengen, de bak in de tuin neergezet bij de vuilcontainers. Natuurlijk helemaal niet meer aan de bak gedacht hem weg te brengen. Moet je kijken wat het resultaat is...

Buitelen in het gras

laten we
geen ogenblik verliezen
als we door het gras
heen buitelen
zodat elk grassprietje
weet wie
we zijn